+++ video’s +++

Nederlandse Police-fan speelt met Sting

Op 9 maart 1996 gebeurde een wonder dat tot op de dag van vandaag nog nasuist in mijn hoofd. Ik was door de Dutch Sting Association in een café in Amsterdam uitgenodigd om wat Police/Sting nummers te spelen op mijn gitaar. Sting speelde die dag in Paradiso niet ver tegenover het café. Bij binnenkomst rent een bezwete organisator van de fanclubmeeting op me af. ´´Je moet je gitaar snel stemmen, Sting komt om 12.30 uur hierheen. Ik keek hem wat meewarig aan en stemde mijn gitaar. Om 12.00 begon ik wat Police-songs te spelen voor de aanwezige fans. Opeens gaat er een gejoel door de zaal als er een grijs busje met geblindeerde ramen voor het café stopt. Ik kijk vanaf het podium recht naar de deur waar tientallen fans voor staan. Twee breedgeschouderde mannen gaan voorop met in hun kielzog Sting! De ster kan amper door het publiek heenkomen en wurmt zich naar het podium. Opeens staat hij vlak voor me op het podium. Hij geeft me een neutrale hand en stelt zich voor ´´Hi I´m Sting´´. ´´Hi I´m Ed´´ antwoord ik. Sting kijkt wat schichtig van verlegenheid de zaal in en ik zie wat zweetdruppels op zijn voorhoofd. Hij is kennelijk nerveus van zo´n kleine zaal waar de fans hem bijna op de lip zitten. Hij trekt zijn trui uit terwijl tientallen meiden beginnen te gillen van opwinding. Sting kalmeert gelukkig en gaat aan de linkerkant van het podium op een pianokruk zitten terwijl ik voor de microfoon blijf staan.

´´Thanks for spoiling my gig´´ grapte ik. Sting pakte een ballon die naast hem lag en mepte plagend op mijn hoofd. Het ijs was gebroken, nu zou ik wel eens effe wat laten zien. Ik wilde mijn eigen Nederlandstalige liedje  ´´Tijd Tijd´´ voor hem spelen. Dit liedje gaat over mijn jeugd waarin ik mijn memoires aan de Police bezing. Ik zag Sting vanuit mijn ooghoek aandachtig naar me kijken. Ik zag dat hij aandachtig luisterde naar de tekst, maar ik realiseerde me ook dat hij er geen reet van begreep. ´´I´ll translate it in English now´´ riep ik tussendoor en schakelde over op de Engelse versie die ik jaren geleden had geschreven. Na een oorverdovend hard applaus vroeg ik aan hem of we samen Message in a bottle konden zingen. ´´Sure´´ en daar stonden we dan. Fan en artiest schouder aan schouder voor dezelfde microfoon. Sting zette in en ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven.

Te gejaagd speelde ik de bekende gitaarriff terwijl Sting me met een handgebaar commandeerde te temporiseren. Het lukte niet maar dat gaf ook niks. Opeens gebaart hij me de volgende regels te zingen en uit de top van mijn kunnen zing ik het tweede couplet. ´´A year has past enz.´´ Na  het laatste akkoord breekt het publiek in een gekkenhuis los vanwege de gelijkenis in mijn stem. Sting loopt naar zijn gitarist Dominic die ook op het podium was gestapt en ik zie aan zijn lichaamstaal dat hij verpletterd is door de gelijkenis van elkaars stemmen. ´´You can do my work for me now´´ roept hij door de microfoon en ik sta nog na te trillen vlak naast hem. Na een vragensessie met het publiek geeft hij me nog een hand, springt van het podium, wurmt zich weer door het publiek en weg was ie. Ik ga ook van het podium af terwijl tientallen mensen me aanklampen. Ik wilde maar een ding en dat was lucht. Ik ging naar buiten om een rondje te lopen. Na een paar minuten rolden de waterlanders over mijn wangen. Sommige mensen zagen me op straat huilen en vroegen wat er aan de hand was. ´´Ik heb met Sting gespeeld´´, snotterde ik. Met een gezicht van ´´die is helemaal krankjorum´´ liepen ze maar snel door. Na afloop van dag liep ik over het Leidseplein en ik kon het niet meer houden. ´´Ik moet mijn ouders bellen´´ dacht ik. Ma nam als eerste op en viel compleet in shock over het nieuws. Mijn vader was ook uitzinnig aan de telefoon en toen volgde nog een lange reis naar huis die ik me achteraf niet meer voor de geest kan halen. Dat ik niet tegen een boom ben beland, is een Godswonder. De dagen erna leef je in een roes. Ik had de Vijf Uur Show op RTL 4 gebeld en ze wilden me graag hebben voor een uitzending. Ook De Telegraaf maakte er een artikel over. Viola Holt stelde me op mijn gemak en de uitzending verliep gladjes.

26 maart 1996 trad Sting op in Ahoy. Ik had via de fanclub het voor elkaar weten te krijgen dat ik backstage bij Sting zou mogen komen om mijn eerste single ´´Tijd Tijd´´ aan hem aan te bieden. Via de platenmaatschappij kreeg ik een kaartje voor backstage. Achter in de Ahoy werd ik opgevangen door de security en door een blonde schone van de platenmaatschappij. Na een paar minuten zag ik Trudie Styler (Sting´s vrouw) lopen. Niet ver daarna kwam hij zelf. Hij keek me aan en herkende me nog. ´´Hey you´re Ed from Amsterdam´´. Hij gaf me een hand en sloeg me even op mijn schouder. Daarna liep ie gauw door naar zijn vrouw.

De officiële ontmoeting met de ster was 20.45 uur vlak voor het concert. Een vrouwelijke fan was ook uitgenodigd en ze was vuurrood van de spanning. Ze mocht als eerste met Sting kletsen en dat duurde bijna tien minuten. Eindelijk kwam hij naar me toe. Ik vroeg hem wat dingen over songschrijven, maar ik kon merken dat hij gespannen was voor het concert. Zijn antwoorden waren een beetje plichtmatig. Ik bood hem mijn cd-single aan en hij bekeek ´m gelukkig wel aandachtig. Miles Copeland, Stings manager, kwam na een paar minuten naar ons toe met de mededeling ´´It´s Showtime´´. Sting gaf me nog een hand, wenste me succes verder en weg was ie. Vijf minuten later staat hij in een kolkende Ahoy op het podium. Het concert bekeek ik weer vanaf de zijkant.

Door: Ed Citroen

Ahoy' maart 1996. Sting trad toen op met zijn ‘’Mercury Falling’’ tour.  Als opwarmertje voor deze tour trad hij op in Paradiso Amsterdam. ‘s Middags had hij zin om te jammen in een café. Hij was zo onder de indruk van Ed dat hij hem speciaal uitnodigde voor een backstage meeting.

Sting en Ed in een café  (Bourbon Street )in Amsterdam 9 maart 1996

Ed is regelmatig te gast in allerlei radiostudio’s voor interviews en om live te spelen. Onlangs was hij te gast bij Dijklandfm waar hij ‘’The eyes of Jenny’’ van Sandy Coast zingt. Sandy Coast was een Haagse groep rond Hans Vermeulen die grote hits voortbracht als’’I see your face again’’ en ‘’True love that’s a wonder’’ enz.

Ed vindt ‘’The eyes of Jenny’’ één van de mooiste Nederpopliedjes ooit geschreven. ‘’Ik kan er mijn ziel en zaligheid In kwijt en het heeft een prachtig catchy refreintje dat dagenlang in je hoofd blijft malen’’ zegt Ed.